تبليغاتX
خدمات وبلاگ نويسان جوان بن بست
بن بست


بارهااین کودک احساس من/زیربارانهای اشک من نشست/من توراآسان نیاوردم به دست/من توراآسان نیاوردم به دست



 

خوش به حالت ای دیوانه

         خوش به حالت که از این همه هیاهو..... بی خبری

و می توانی ساعت ها ، تنها به شیشه ی آبی خیره شوی

                                     و آن ، تمام دلخوشی زندگی ات باشد

خوشا به حالت که بیش نمی خواهی ، و طمع داشتن هیچ چیز را نداری

خوشا به حالت ، چه نعمتی –

                          که کینه ای به دلت راه ندارد

خوشا به حالت که هیچ چیز به خاطرت سپرده نمی شود

                                                    و اگر شود ، نیر فراموش می کنی

خوشا به حالت که همیشه راحت و بی هیچ حصاری می خندی

                                                        به همه چیز ، به هیچ چیز

بگذار بگویند می خندد ، دیوانه است

چرا که .....

    دنیایی نیست ،

                   ارزش همان پوزخند را هم ندارد

آهای دیوانه ...

                 می دانم که به آدم های آهنی و منجمد می خندی

به همین ها که آغاز تا پایان زندگیشان ، سگ دو !

به این سو و آن سو

               هراسان و بی خبر

                                 کورکورانه

در پی حرص و طمعی ، که هرگز پایانی ندارد ،

                                                       تا مرز های پوچی

در پی شهوتی که هرگز رام نخواهد شد ،

                                               تا مرزهای استیصال

در حسادت و حسرتی همیشگی برای نداشته ها

دویدن بی وقفه ، در پی خوشبختی ای نا آشنا !

و جستجوی آن در میان دروغ های مصلحتی !

                                              دنیایی پر از پارادوکس :

                                                                            دروغ مصلحتی !

آه ، چقدر خوشبختی ای دیوانه...

چه سبک و راحتی ، که هیچ نمی فهمی

که حسرت هیچ چیز را نداری

که کینه ی هیچ کس را نداری

و بزرگتر از همه ، این که

                              می توانی تمامی احساست را رها کنی ، تمامی آنچه هست

بی هیچ شرمی و ترسی ،

                         بخندی ، قهقهه بزنی

                                                و از هیچ قانونی پیروی نکنی

خنده ات را رها کنی ، و فریادت را

                                          فریادت را......

تو نمی دانی که چه زجری دارد ، که حتی احساس را پنهان کردن

                                                                           بر دهانش قفل زدن

                                                                                             و محبوسش کردن

ولی باور کن _

                   می توانی باور کنی؟

که همه این چنینیم

                         همه

و به راستی که در زندان ابدیم ،

                                      بی این کمترین حق

شرم دارم از این که می بینم

                              حسرت تو را نیز دارم

                                                         می بینی؟

این عاقلˏهمیشه در افسوس ،

                               دست از هیچ چیز نمی شوید ،

                                                              حسرت تو را نیز دارد !! ،

                                                                                                 ای دیوانه.....

                         

                                      

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم آذر 1387ساعت 23:36 توسط شاهزاده خانم |



 

پا به پای من بیا

                    تا بشکفد چشمان من

چشم در چشمم ندوز و

                            اشک هایم را نبین

خم به ابرویت نده ،

                         تا نفشری قلبم به غم

 

دل ، به دین تو ندارد چشم داشت

                   وهم های کهنه و اجبار عشق ،

                                                 بذر صبرت در تنم پاشید و کاشت

پا به پای من بیا تا آخرین مضراب جان

                                     جند شور و چند ماهوری نمانده بیش

                                                                                 از پایاب جان

قدر  دان،

پا به پای من بیا ، داد دل من را برس

چند گامی را بیا ، باقی همه شعر است و بس ....!

 

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم آذر 1387ساعت 15:17 توسط شاهزاده خانم |



 

اینجا هوا صاف است

بوسه بر ماه میزنم٬

هر گاه ابرهای سوئظن

از

آسمانت رفتند

به ماه بنگر چرا که مانند هر شب...

بوسه ای عاشقانه در انتظار توست.!!!

+ نوشته شده در دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 9:29 توسط شاهزاده خانم |